ดาราสมุทร

มีแค่หัวใจ มันจะมีค่าอะไร

ได้ยินท่อนฮุคที่ใช้คำกระแทกความรู้สึกแรงๆ แบบนี้ทำให้อดนึกขึ้นไม่ได้ทุกครั้ง ว่ากันว่าความรักแค่ใช้หัวใจให้กันแค่นั้นก็เพียงพอ…มันจริงหรือเปล่า จริงหรือที่มีแค่หัวใจจะทำให้รักไปรอด(ในปัจจุบัน)

โลกเปลี่ยนไป มุมมองความรักก็เปลี่ยนไป ปัจจัยที่ทำให้เกิดความรู้สึกที่เรียกว่ารักก็เปลี่ยนไป แค่หัวใจมันไม่พอหรอก อันดับแรกการที่เราจะรู้สึกรักหรือชอบใครสักคน รูปลักษณ์ภายนอกจะเป็นด่านแรกที่จะเป็นตัวบ่งชี้ที่ก่อให้เกิดความรู้สึกต่าง จะเห็นได้ว่าเมื่อเรารู้สึกชอบหรือตกหลุมรักใครโดยที่เรายังไม่รู้จักเขาดีพอ เราจะใช้หน้าตาเป็นตัวตัดสิน เช่น ชอบคนนี้ น่ารัก สวย หล่อ ซึ่งก็เป็นปกติของคนที่มองเปลือกนอกเป็นอย่างแรก สมัยๆ ไหนก็เป็นเช่นนี้

เมื่อเราได้ทำความรู้จักสนิทสนมกันมากขึ้น เราก็จะเริ่มมองที่นิสัยของคนๆ นั้นว่าเป็นเช่นไร ซึ่งนี่ก็เป็นเหมือนหลุมพรางชั้นดีที่หลอกตบตาเรา คิดเหรอว่าการจีบกันแรกๆ เขาหรือเธอจะเปิดเผยนิสัยตัวตนที่แท้จริงออกมา เขาหรือเธอก็ต้องสร้างความประทับใจให้กับคู่รัก นั่นเริ่มปรากฏแล้วว่าเราเริ่มนำบางสิ่งมาฉาบหัวใจที่แท้จริงของตนเอง แสร้งว่าเป็นตัวเราทั้งที่ไม่ใช่เรา

พอเริ่มคบกันเป็นแฟน คราวนี้เริ่มมีความใครเข้ามาเป็นปัจจัยหลัก ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนต้องเก็บรักษาความบริสุทธิ์นี้ไว้ให้ชายอันเป็นที่รักที่เราจะฝากชีวิตไว้ให้ทั้งชีวิตในวันแต่งงาน แต่เดี๋ยวนี้กลับพลีให้เขาทั้งๆที่รู้จักกันแค่ไม่กี่เดือน หัวใจเริ่มใช้น้อยลงทุกที แทนที่ด้วยหัว…

เมื่อมาถึงจุดๆ นึงที่หัวใจไม่ได้ถูกใช้งานอีกต่อไป ก็ต้องเลิกรากันไปโดยไม่มีเยื่อใยเหลือให้กันเลย เพราะหัวใจมันไม่ได้ถูกใช้มาตั้งแต่ต้น บางคู่ก็ดีหน่อยที่ได้แต่งงานกัน ตกลงปลงใจ แต่เมื่อเราเริ่มเป็นตัวเอง สิ่งที่เรามองเห็นคนรักเราแต่แรกกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นในปัจจุบัน เหมือนกับเป็นคนละคน จึงเป็นรื่องง่ายมากที่ทั้งสองจะแตกหักกันเพราะ หัวใจเริ่มหมดคำว่ารักลงไปเรื่อยๆ พร้อมกับปัญหา ความไม่เข้าใจกันเพิ่มสุมมากขึ้น จนท้ายที่สุดก็ต้องแยกย้าน เลิกรากันไป ถ้าไม่มีลูกก็ไม่มีปัญหาอะไร… แต่ถ้ามี แล้วเ็ด็กล่ะ ที่ใช้หัวใจรักอย่างเต็มเปี่ยม เขาจะบอบช้ำแค่ไหน

ความรักปัจจุบัน มีแค่หัวใจ มันจะมีค่าอะไร

ตราบใดที่เรายังมองความรักจากรูปลักษณ์ภายนอก มองรักด้วยฐานะทางการเงิน มองความไว้ใจด้วยคำพูดหวานๆ มองความซื่อสัตย์ด้วยดอกไม้ช่อโต จนลืมมองความรักด้วยหัวใจ

ไม่แปลกเลยที่คนเราจะเกิดความรัก ความรักเป็นสิ่งที่ดี การได้รักสักคนหมายถึงความรู้สึกดีๆ ให้ความรัก ให้รอยยิ้มกับคนๆ นั้น นับเป็นสิ่งที่เพื่อนมนุษย์ควรมีให้กันเป็นอย่างยิ่งในโลกปัจจุบันเช่นนี้ หากทว่าคนเรามักไม่เคยพอ เรารักใครก็อยากให้คนนั้นรักตอบไม่ใช่เหรอ… แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อคนๆ นั้นคือเพื่อน

ทำไมนะ… เราจะต้องรักคนที่ไม่มีวันเป็นไปได้เลยว่าเราจะรักกัน การได้เห็นหน้าเธอทุกวันมันทำให้เรารู้สึกดีก็จริง แต่ก็ต้องรู้สึกปวดใจอยู่ลึกๆ เมื่อตระหนักได้ว่าเราไม่ได้อยู่ในสายตาของเธอ แต่ก็ต้องขอบคุณที่เธอทำให้เราเกิดแรงที่จะก้าวต่อไปในวันข้างหน้า มีแรงที่จะมาโรงเรียนในวันที่มีแต่คาบหน้าเบื่อ ถึงแม้ว่ามันจะน้อยนิดในสายตาคนอื่น แต่สำรับเราเธอมีค่ามากๆ

อีกแค่ปีเดียวแล้วสินะ ที่เราจะได้เจอหน้าเธอทุกๆ วัน เราจะทำปีสุดท้ายให้คุ้มค่าที่สุด โดยการจ้องหน้าเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หน้าเธอจะได้ลงลึกไปในความทรงจำเรา 555 เธอรู้ไหม เธอสวยที่สุดร้องจากแม่เราเลยแหละ ^^ แต่เราคงบอกได้แค่ในนี้เท่านั้นแหละนะ ไม่รู็้เธอจะอยากฟังคำนี้จากเราหรือเปล่า แค่เธอยิ้มให้แค่นี้ก็พอแล้ว

สุดท้ายเมื่อวันที่เราจากลา เราคงเชื่อแน่ว่าเราคงไม่เสียน้ำตาหรอก เพราะมันจะรู้สึกยิ่งกว่านั้น มันจะรู้สึกจุกอกเหมือนสองปีก่อนตอนที่รักครั้งแรกของเราได้จบลงพร้อมๆ กับตอนที่เราเรียนจบ และเราก็ไม่เจอรักครั้งนั้นของเราอีกเลย คิดถึงนะถ้าเธอรับรู้ อยากเจอกันอีกสักครั้ง

ถ้ามันมาถึง เป็นการยาก แต่ยังไงเราก็ต้องจากกัน จะจากกันขาดลา หรือได้พบกันอีกก็สุดแล้วแต่โชคชะตา ยังไงก็ขอทำตอนนี้ให้ดีที่สุดดีกว่า อนาคตเป็นยังไงช่างมัน เหตุการณ์ข้างหน้ามักจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดเสมอ